İYİ Partili Osman Ertürk Özel'den Eskişehir'de ekonomi ve adalet eleştirisi

Eskişehir'de konuşan İYİ Parti Genel Sekreteri Osman Ertürk Özel şu ifadeleri kullandı:

“Sayın Genel Başkan Yardımcım Prof. Dr. Volkan Yılmaz, Sayın Genel İdare Kurulu Üyem Melih Aydın, kıymetli il ve ilçe başkanlarımız, geçmiş dönemlerde görev yapmış değerli başkanlarımız ve kıymetli Eskişehirliler; sizleri Genel Başkanımız Sayın Müsavat Dervişoğlu’nun selamlarıyla, selamların en güzeliyle selamlıyorum. Cümleten selamünaleyküm, hayırlı akşamlar diliyorum.

Kıymetli Eskişehirliler, Anadolu’nun hemen her yerini geziyoruz. Çeşitli programlara katılıyor, kürsülere çıkıyor ve vatandaşlarımızla bir araya geliyoruz. Elimize mikrofon aldığımızda çoğunlukla aynı meselelerden söz etmek durumunda kalıyoruz. Milletimizi, memleketimizin sorunlarını ve İYİ Parti’nin Türkiye Cumhuriyeti’ni nasıl daha müreffeh bir ülke hâline getirmek istediğini anlatıyoruz.

Ancak takdir edersiniz ki Türkiye’nin bazı şehirleri, özellikle Cumhuriyet, demokrasi ve milliyetçilik söz konusu olduğunda çok daha özel bir yere sahiptir. Eskişehir de bu değerleri bünyesinde barındıran müstesna şehirlerimizden biridir. Böyle bir şehirde sizlere hitap etmekten büyük mutluluk duyuyorum.

Öncelikle Türkiye’nin genel durumuna bakalım. Nasıl bir ülkede yaşadığımızı birlikte değerlendirelim.

Şöyle bir söz vardır: ‘Ekonomi önemlidir ama sağlık daha önemlidir.’ Elbette önemli olan can sağlığıdır. Para önemlidir ama iyi bir eğitim daha önemlidir. Kuşkusuz paradan daha değerli pek çok şey vardır. Ancak Türkiye gibi ülkelerde önemli gördüğünüz hemen her konunun ekonomik bir boyutu bulunuyor.

Örneğin iyi bir sağlık hizmeti almak istiyorsunuz. Anayasamıza göre bu sizin hakkınız. Çünkü Türkiye Cumhuriyeti sosyal bir devlettir. Ancak bugün bir MR ya da doktor randevusu almak istediğinizde aylarca beklemek zorunda kalabiliyorsunuz. Buna karşılık maddi imkânınız varsa özel bir hastaneye giderek sağlık hizmetine kısa sürede ulaşabiliyorsunuz.

Çocuğunuzu iyi bir okulda okutmak istiyorsunuz. Anayasamız, çocuğunuzun eğitim hakkını güvence altına alıyor ve devletin bu hizmeti sağlamasını öngörüyor. Ancak televizyonları açtığınızda güvenli olmayan sokakları, okullara silahla giden öğrencileri ve kendi sınıf arkadaşları tarafından hayatını kaybeden 14-15 yaşındaki çocukları görüyorsunuz.

Bunun üzerine çocuğunuzun güvenliğini de kendi imkânlarınızla sağlamak zorunda olduğunuzu düşünüyorsunuz. Nasıl yapıyorsunuz? Maaşınızın veya gelirinizin üçte birini, hatta bazen yarısını özel okul ücretlerine ayırıyorsunuz. İşte hep birlikte böyle bir ülkede yaşıyoruz.

Bakınız, son 8-9 yıldır bitmek bilmeyen bir ekonomik sıkıntı içerisindeyiz.

Burada benden yaşça büyük ağabeylerimiz ve ablalarımız var. Sizlere sormak istiyorum. Birçoğunuz 1994 ekonomik krizini yaşadınız. Birçoğunuz 2001-2002 krizlerini hatırlıyorsunuz. Dikkat ederseniz bu krizleri bir veya iki yıllık dönemlerle ifade ediyoruz.

Peki, bugün içerisinde bulunduğumuz ekonomik sıkıntılar ne zamandan beri devam ediyor? Yaklaşık 8-9 yıldır.

Sekiz, dokuz yıl süren bir duruma artık yalnızca kriz diyemeyiz. Kabul etmemiz gerekiyor ki uzun süredir içerisinde bulunduğumuz ekonomik koşullar, ülkemizin kalıcı bir sorunu hâline gelmiştir.

2023 yılına kadar ülkeyi yönetenler, hükümet ve Sayın Cumhurbaşkanı, Türkiye’de ekonomik kriz olduğunu dahi kabul etmediler. ‘Nas var.’ dediler. Yüksek faizin enflasyonu artırdığını, faiz düşürülürse enflasyonun da düşeceğini savundular.

Enflasyonun yüzde 100’e yaklaştığı bir ortamda faiz oranları yüzde 8 seviyelerine kadar indirildi. Hep birlikte bu süreci yaşadık. Ancak enflasyon düşmedi. Dolar, avro ve altın fiyatları da gerilemedi.

Sonunda 2023 yılında ekonomik bir sorun bulunduğunu kabul ederek yeni bir programa yöneldiler. Sayın Mehmet Şimşek’i ekonomi yönetiminin başına getirdiler ve farklı bir ekonomi politikası uygulamaya başladılar.

Şimdi 2023 yılından bu yana uygulanan programın bazı sonuçlarını sizlerle paylaşmak istiyorum.

Vereceğim rakamlar İstanbul Ticaret Odasının veya herhangi bir özel kuruluşun değil, devletin resmî istatistik kurumu olan TÜİK’in rakamlarıdır. Hani zaman zaman güvenilirliğini sorguladığımız veriler var ya, işte onlardan söz ediyorum.

Son üç yılda toplam yüzde 240 oranında enflasyon yaşadık. Bunun ne anlama geldiğini anlatayım.

Mayıs 2023’te cebinize 100 lira koyduğunuzu ve bu parayı hiç harcamadığınızı düşünün. Üç yıl boyunca tasarruf ettiniz. Ancak o 100 liranın bugünkü alım gücü yaklaşık 29 liraya geriledi.

Aynı dönemde kira bedelleriniz yaklaşık yedi katına, enerji tüketimi için ödediğiniz tutarlar ise dört buçuk katına çıktı. Üstelik gerçek hayatta karşılaştığımız artışların bu rakamların da üzerinde olduğunu düşünüyoruz.

Sorun bununla da sınırlı değil. Kısa vadeli dış borç stokumuzun 248 milyar dolara ulaştığını görüyoruz.

Peki, 248 milyar dolar ne demek?

Türk lirası dolar karşısında bir lira değer kaybettiğinde, 248 milyar dolarlık borcun Türk lirası karşılığı 248 milyar lira artıyor.

Bu tutarın büyüklüğünü başka bir örnekle anlatayım. Türkiye’de yaklaşık 17 milyon emeklimiz var. Her bir emeklimize bir bayramda 15 bin lira ödeme yapmak istediğinizi düşünün. Bunun toplam maliyeti yaklaşık 255 milyar lira olur. Yani yalnızca kurdaki bir liralık değişimin borç karşılığında oluşturduğu fark, neredeyse bütün emeklilerimize 15 bin lira ödeme yapılabilecek büyüklüktedir.

Biz ekonomiyi eleştirdiğimizde veya vatandaşlarımız için bir öneride bulunduğumuzda hemen ‘Kaynak nerede?’ diye soruyorlar.

Kaynak meselesi, kaynakları nasıl yönettiğinizle ve hangi alanlara öncelik verdiğinizle ilgilidir.

Faiz oranlarına baktığımızda da benzer bir tabloyla karşılaşıyoruz. Karşılaştırdığımız ülkeler arasında bize en yakın faiz oranlarından biri Romanya’daydı. Orada bile oran yüzde 6-7 seviyelerindeydi.

İşte içerisinde bulunduğumuz durum budur. Bizler, ülkenin ekonomik büyüklüğüne ilişkin anlatılanlara rağmen günlük yaşamda çok yüksek bedeller ödeyerek yeterli yaşam kalitesine ulaşamayan insanlarız. Bu tablodan çıkmak zorundayız.

Ancak sorunlarımız yalnızca ekonomiyle sınırlı değil.

Bir de kamuoyunda konuşulan fon vurgunu meselesi var. Ben buna açıkça ‘Lağım patladı.’ diyorum. Artık öyle bir noktaya gelindi ki bu işin kokusu her yere yayıldı.

Burada yaklaşık 850 milyar liralık, yani 17 milyar dolarlık bir büyüklükten söz ediliyor. Bu paranın 500 milyar liradan fazlasının borsa fonlarında, 300 milyar liradan fazlasının ise en güvenli yatırım araçlarından biri olarak bilinen para piyasası fonlarında bulunduğu ifade ediliyor.

Peki, iddialara göre ne yapılmış?

Gerçek değerleriyle bağdaşmayan bazı menkul kıymetlere yatırım yapılarak fiyatları sürekli yükseltilmiş. Bu yükselişi gören vatandaşların paraları da söz konusu fonlara yönlendirilmiş.

Üstelik dönem dönem devlet yetkilileri de borsanın güvenilir olduğunu söyleyerek vatandaşları yatırım yapmaya teşvik etmiş.

Bu süreçte piyasalarda doğal yükselişler de yaşanmış. Ancak Kasım 2025’te Hazine ve Maliye Bakanı bile burada bir sorun bulunduğunu ifade etmiş. Buna rağmen gerekli müdahalelerin yapılmadığını düşünüyoruz.

Kasım 2025’ten sonra da söz konusu büyüklüklerin artmaya devam ettiği iddia ediliyor.

Peki, ne zaman harekete geçildi? Türkiye uluslararası piyasalardan uyarı aldığında.

MSCI adlı uluslararası endeks sağlayıcısının Türkiye piyasalarındaki uygulamalara ilişkin uyarılarda bulunduğu ifade edildi. Bunun ardından bazı operasyonlar yapılmaya ve sorumlular aranmaya başlandı.

Şimdi sizlere soruyorum. Yaklaşık bir buçuk, iki aydır bu mesele konuşuluyor. Kaç siyasetçinin adını duydunuz? Bir veya iki kişi.

Oysa bu işlemleri incelemek için devletin elinde bütün imkânlar bulunuyor.

Hazine ve Maliye Bakanlığı var. Sermaye Piyasası Kurulu var. Merkezi Kayıt Kuruluşu var. İşlemlerin kayıtları tutuluyor.

Devlet yöneticileri isteseler, söz konusu fonlar kapalıyken kimlerin alım yaptığını, değer kaybından hemen önce kimlerin satış gerçekleştirdiğini ve kimlerin yatırımlarını beş, on, elli veya yüz katına çıkardığını tespit edebilirler.

Ben bu incelemelerin yapıldığını düşünüyorum. Hatta ilgili listelerin yetkililerin önüne geldiği kanaatindeyim.

Ancak o listelerde kendi siyasi çevrelerinden isimlerle karşılaştıklarını düşünüyorum.

Bir düğün veya nişan düzenlerken davetli listesi hazırlarsınız. Akrabalarınızı, dostlarınızı, tanıdıklarınızı tek tek yazarsınız. Benim kanaatim, söz konusu işlem listelerinde de siyasi çevrelerinden pek çok tanıdık isim gördükleri yönündedir.

Bu nedenle meselenin üzerine yeterince gidilemediğini düşünüyorum.

Bir de benim ‘tövbe hesabı’ olarak adlandırdığım ayrı bir hesap oluşturulduğu ifade ediliyor. Çok kazanç elde ettiğini düşünenlerin bu hesaba para yatırmasının beklendiği söyleniyor.

Hani cuma çıkışlarında camilerde ‘Az çok demeyelim, boş geçmeyelim.’ denir ya, burada da buna benzer bir yöntem uygulanmaya çalışıldığını düşünüyorum.

Toplanacak paralarla mağduriyetlerin giderilmesi planlanıyor. Ancak borsa fonlarında bulunduğu belirtilen 500 milyar lirayı aşan tutarın gerçek değerinin çok daha düşük olduğu iddia ediliyor.

Para piyasası fonlarında bulunan hesaplara öncelikle bir milyon liraya kadar ödeme yapılacağından söz ediliyor. Böylece 500 bini aşkın hesap sahibinden yaklaşık 300 bininin alacağının karşılanabileceği ifade ediliyor.

Geriye kalan vatandaşların ise süreç içerisinde ciddi mağduriyetler yaşayabileceğini düşünüyorum.

Burada daha önemli bir meseleye geliyoruz: Adalet.

Bugün hiçbirimiz yarın sabah evimizde uyanacağımızdan emin olamayacağımız bir hukuk ortamında yaşadığımızı hissediyoruz.

Sabahın erken saatlerinde kapınız çalabilir, polis tarafından gözaltına alınabilirsiniz. Özellikle perşembe veya cuma günleri gerçekleştirilen işlemler nedeniyle hafta sonunu nezarette geçirmek zorunda kalabilir, ardından mahkemeye çıkarılabilirsiniz.

Buna karşılık bazı siyasi isimlerin çok ciddi iddialarla gündeme gelmelerine rağmen farklı muamele gördüklerini düşünüyoruz.

Örneğin Fatma Betül Sayan Kaya hakkında gündeme gelen 163 milyon liranın kaynağına ilişkin soruların yeterince açıklığa kavuşturulmadığını düşünüyorum. Ayrıca 2 milyar lirayı aşan kazanç iddiaları sonrasında savcılığa giderek ifade verdiği ve herhangi bir gözaltı işlemi uygulanmadan ayrıldığı yönündeki haberleri gördük.

Ben burada bir eşitsizlik olduğunu düşünüyorum.

Bir tarafta sıradan vatandaşlar, diğer tarafta siyasi güce yakın kişiler var. Vatandaşlara farklı, siyasi çevrelere farklı hukuk uygulandığı yönünde ciddi bir kanaat oluşmuş durumda.

Türkiye Cumhuriyeti’nin anayasal niteliği hukuk devleti olmasıdır. Ancak maalesef Türkiye’nin giderek bir yargı devletine dönüştüğünü düşünüyoruz.

Adliye saraylarımız var, teknik imkânlarımız var. Savcılarımız, hâkimlerimiz, akademisyenlerimiz ve avukatlarımız var. Kurumsal yapıya baktığınızda hiçbir eksiklik görünmüyor.

Peki, eksik olan nedir? Bizim kanaatimize göre adalettir.

Adaletle hükmedilmediği zaman toplumun devlete olan güveni zedelenir. Hani bir söz vardır: ‘Zulmün artsın ki zevalin yaklaşsın.’

Bugün toplumumuzun en önemli iki meselesi adalet ve güvenliktir.

Devlet fikrinin temelinde de bu iki ihtiyaç bulunur. İnsanlar devletten öncelikle adil bir düzen ve güvenli bir yaşam ister.

Vatandaş der ki: ‘Ben hakkımı kendim aramak zorunda kalmayayım. Hakkımı devlet korusun. Güven içerisinde yaşayayım. Kendi güvenliğimi kendim sağlamak zorunda kalmayayım. Ödediğim vergilerle görev yapan polis ve jandarma beni korusun.’

Ancak bugün sokaklarda yaşanan olaylara baktığımızda vatandaşlarımızın kendilerini yeterince güvende hissetmediklerini görüyoruz.

Çocuk denecek yaştaki gençlerin suç örgütlerinin içerisine çekildiği, çok küçük paralar karşılığında ağır suçlara karıştığı bir ortamda insanların hem güvenlik hem de adalet duygusu zarar görüyor.

Bütün bunlara rağmen adalet sistemimizin son dönemde bazı kişilere yönelik farklı bir yaklaşım sergilediğini düşünüyoruz.

Burada terör örgütü PKK ve Abdullah Öcalan ile ilgili yürütülen sürece değinmek istiyorum.

Yaklaşık iki yıl önce Sayın Devlet Bahçeli, Abdullah Öcalan’ın Türkiye Büyük Millet Meclisinde DEM Parti grup toplantısında konuşabileceğini ve umut hakkından yararlanabileceğini ifade etti.

O gün, bugün adını anmaktan şeref duyduğum, yanında bulunmaktan onur ve kıvanç duyduğum Genel Başkanımız Sayın Müsavat Dervişoğlu çok net bir tavır ortaya koydu.

‘Cesedimizi çiğnemeniz gerekir.’ dedi.

Biz o dönemde şu soruyu sorduk: Abdullah Öcalan Meclise nasıl gelecek?

Ankara’yı bilenler bilir, Türkiye Büyük Millet Meclisi Ayrancı tarafındadır. Abdullah Öcalan Aşağı Ayrancı’da mı oturuyor da kalkıp Meclise gelecek?

Kendisinden söz ettiğimiz kişi, hakkında kesinleşmiş hüküm bulunan ve ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına mahkûm edilmiş bir hükümlüdür. Böyle bir kişinin Meclise nasıl getirileceğini sorduk.

Ardından bir süreç başladı.

Bu sürecin başında Abdullah Öcalan’ın taleplerinden biri, konunun görüşüleceği bir komisyon kurulmasıydı. Daha sonra bu komisyon oluşturuldu.

Mecliste komisyona üye verme hakkı bulunan siyasi partilerden biri dışında diğerleri temsilci gönderdi.

O tek parti İYİ Parti’ydi.

Komisyon raporunda da partimizin adı açıkça belirtilmek yerine ‘Komisyona üye vermeyen bir parti haricinde tüm partiler.’ şeklinde bir ifade kullanıldığını gördük.

İşte bugün burada, o partiye sahip çıkmanız gerektiğini anlatmak için bulunuyorum.

Komisyon sürecinde bizlere, ‘Bu yalnızca bir komisyon. Katılın, kabul etmediğiniz hususları da dile getirin. Böylece görüşlerinizi tarihe not düşmüş olursunuz.’ denildi.

Ancak biz çok açık bir cevap verdik.

‘Biz hayır oylarımızla dahi bu süreci meşrulaştırmak istemiyoruz. Bu komisyon bizim açımızdan yok hükmündedir.’ dedik.

Peki, sonrasında ne oldu?

Komisyon üyelerinden üç kişi, devletin imkânlarıyla İmralı’ya gönderildi. Devlete ait helikopter kullanılarak Abdullah Öcalan ile görüşmeleri sağlandı. İstihbarat birimleri de sürecin içerisinde görevlendirildi.

Görüşmelerin ardından bazı tutanaklar parça parça kamuoyuyla paylaşıldı.

Sonuçta komisyon çalışmalarını tamamladı ve bir rapor hazırlandı. Bu rapor doğrultusunda ‘çerçeve yasa’ olarak adlandırılan bir düzenleme gündeme geldi.

Terör örgütü tarafında ise bu düzenleme için ‘kök yasa’ ifadesi kullanıldı.

Bu iki kavramın özellikle üzerinde durmak istiyorum.

Çerçeve nedir, kök nedir?

Bir şeyin kökü varsa onun gövdesi, dalları ve budakları da olur. Bir çerçeve varsa onun içerisine konulacak bir resim veya fotoğraf bulunur.

Peki, bu düzenlemenin içerisine ne konulacak?

Türkiye Büyük Millet Meclisinde günlerce yasa teklifinin içeriği beklendi.

AK Partili milletvekilleriyle görüşüyorsunuz, bilmiyorlar. CHP’li milletvekilleriyle görüşüyorsunuz, bilmiyorlar. Diğer siyasi partilerin milletvekilleriyle konuşuyorsunuz, onlar da bilmiyor. MHP’li milletvekillerinin de bilgi sahibi olmadığını görüyorsunuz. Bize zaten herhangi bir bilgi verilmiyor.

Ancak bizim değerlendirmemize göre bir kişi düzenlemenin içeriğini biliyor: Abdullah Öcalan.

Türkiye Büyük Millet Meclisinin yasama faaliyeti kapsamında ele alınacak bir düzenlemeyi milletvekilleri bilmezken Abdullah Öcalan’ın biliyor olması, bizim açımızdan son derece ciddi bir meseledir.

Nitekim kendisinin düzenlemeyi değerlendirdikten sonra ‘Bin kilometrelik yol bir adımla başlar.’ ifadesini kullandığı aktarıldı.

Bu adımın Cumhuriyet’in kuruluşu kadar önemli olduğunu ileri sürdü. Birinci Cumhuriyet ve ikinci Cumhuriyet gibi kavramlardan söz etti.

Böyle bir yaklaşımı kabul etmemiz mümkün değildir.

Peki, bu noktaya neden gelindi?

Çünkü siz bir kişiyi sürekli muhatap alır, ona siyasi önem atfederseniz, o kişi de kendisini bu ölçüde etkili görmeye başlar.

Sonunda önümüze gelen düzenleme metnini inceledik.

İlk olarak şu soruyu sorduk: Bu düzenlemeden kimler yararlanacak?

Metinde örgütü kuranlar, yönetenler, örgüte üye olanlar, finansman sağlayanlar ve propaganda yapanlardan söz ediliyor.

Peki, bir terör örgütünün yapısı içerisinde bunların dışında kim kalıyor? Zaten örgüt dediğiniz yapı bu unsurlardan oluşuyor.

Ardından hangi suçların kapsamda bulunduğunu sorduk.

Düzenlemede 1 Haziran 2005 tarihi öncesine ilişkin bir istisna bulunduğu belirtiliyor. Burada, Abdullah Öcalan’ın bu tarihten önce hüküm giymiş olması nedeniyle düzenlemeden yararlanamayacağı düşüncesinin oluşturulmak istendiğini değerlendiriyoruz.

Oysa 1 Haziran 2005, yeni Türk Ceza Kanunu’nun yürürlüğe girdiği tarihtir.

Ayrıca kasten öldürme suçlarının kapsam dışında bırakıldığı ifade ediliyor.

Bununla da insanlara, öldürme eylemine karışan terör örgütü mensuplarının düzenlemeden yararlanamayacağı mesajı veriliyor.

Ancak bizim burada ciddi bir sorumuz var.

Hangi terör örgütü mensubunun hangi öldürme eylemini gerçekleştirdiğine ilişkin eksiksiz bir listeniz var mı?

Terör faaliyetleri sırasında gerçekleştirilen bütün eylemlerin faillerini tek tek tespit etmiş durumda mısınız?

Biz böyle bir listenin bulunduğunu düşünmüyoruz.

Terör eylemlerinde kimi zaman failler de hayatını kaybediyor. Kimi zaman eylemlerin sorumluları tam olarak belirlenemiyor. Dolayısıyla hangi kişinin hangi suçtan sorumlu tutulacağını nasıl tespit edeceksiniz?

Bir başka önemli konu da düzenlemenin nasıl yürürlüğe gireceği.

Deniliyor ki terör örgütü kendisini feshettiğini ilan edecek ve bütün silahlarını teslim edecek.

Peki, örgütün elinde bulunan bütün silahların bir listesi var mı?

Bunu basit bir örnekle anlatayım.

Diyelim ki bu düğün salonunu devralacağım. Önce işletme sahibine sorarım: Kaç masanız var, kaç sandalyeniz var? Bunların toplam değeri ne kadar?

Ardından masaları ve sandalyeleri tek tek sayar, eksiksiz teslim alırım.

Peki, terör örgütünün elindeki silahlar için böyle bir envanteriniz var mı? Hangi silahların teslim edildiğini, hangilerinin edilmediğini nasıl anlayacaksınız?

Bu soruyu sorduğumuzda tespitin bir kurul tarafından yapılacağı söyleniyor.

Peki, hangi kurul?

Bu kurulda Cumhurbaşkanı Yardımcısı, Dışişleri Bakanı, İçişleri Bakanı ve istihbarat birimlerinin üst düzey yöneticileri gibi isimlerin bulunacağı ifade ediliyor.

Ancak burada önemli bir mesele var.

Bu kurulun üyeleri doğrudan Cumhurbaşkanının yönetim sistemi içerisinde görevlendirdiği kişilerden oluşuyor. Dolayısıyla kurulun kararlarının ne ölçüde bağımsız olacağını sorguluyoruz.

Sayın Cumhurbaşkanı isterse kurulun çalışacağı, istemezse çalışmayacağı bir yapı oluşturulduğunu düşünüyoruz.

Kurulun, örgütün kendisini feshettiğini ve bütün silahlarını teslim ettiğini onaylaması bekleniyor.

Ancak burada daha da önemli bir soru ortaya çıkıyor.

Hangi örgütten söz ediyoruz?

Hatırlarsınız, bir grup terör örgütü mensubunun silahlarını yaktığı bir görüntü kamuoyuyla paylaşılmıştı. Yaklaşık 30 kişinin Kalaşnikof tüfeklerini yakarak ayrıldığı o görüntüler üzerinden silah bırakma süreci anlatılmıştı.

O dönemde bizlere bunun yalnızca Türkiye’yi kapsamadığı söylendi.

İran’daki PJAK’ın, Suriye’deki PYD ve SDG yapılarının da silah bırakacağı, Kuzey Irak’ta PKK varlığının sona ereceği ve Türkiye içerisinde de örgütün tamamen ortadan kalkacağı ifade edildi.

Ancak süreç içerisinde PJAK tarafından yapılan açıklamalarda bu gelişmelerin kendilerini bağlamadığı belirtildi.

Suriye’de ise farklı bir tabloyla karşılaştık.

Türkiye’nin terör listelerinde bulunduğunu ifade ettiğimiz Sipan Hemo isimli PKK mensubunun Suriye’de savunma bakan yardımcılığı görevine getirildiği yönünde gelişmeler yaşandı.

Bizim değerlendirmemize göre Suriye’de PKK ile bağlantılı yapılar ortadan kalkmak yerine yeniden örgütleniyor. Bazı unsurlar birlikler hâlinde varlıklarını sürdürüyor ve Suriye ordusunun yapısına dâhil ediliyor.

Bir taraftan terör örgütünün silah bıraktığı söylenirken diğer taraftan aynı yapıyla bağlantılı kişilerin devlet yönetiminde görev alması ciddi bir çelişkidir.

Eğer terör örgütü mensuplarını devlet yönetiminde üst düzey görevlere getirir, ardından onları Ankara’da kırmızı halıyla karşılarsanız, buna terörle mücadelenin sona ermesi diyemezsiniz.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk’e atfedilen bir söz vardır:

‘Şaşarım senin aklı perişanına.’

Bugün yaşananları değerlendirirken insanın aklına tam da bu söz geliyor.”