Fransa deplasmanında alınan 2-1'lik mağlubiyetin ardından insanın aklında iki farklı düşünce kalıyor. Bir tarafta Avrupa'nın güçlü takımlarından birine karşı son dakikaya kadar mücadele eden futbolcularımız, diğer tarafta altı maç sonunda sıfır puanla tamamlanan bir süreç.
Hangisine bakarsanız bakın, ortada üzerinde ciddi şekilde düşünülmesi gereken bir tablo var. A Milli Takım'ın Fransa karşısındaki mücadelesini küçümsemek haksızlık olur. Özellikle karşılaşmanın ilk bölümündeki baskıdan kurtulduktan sonra geliştirdiğimiz ataklar, bu takımın hücumda neler yapabileceğini gösterdi. Arda Güler'in oyun kurma becerisi, Deniz Gül'ün rakip savunmayı zorlayan hareketliliği ve yakaladığımız gol fırsatları umut vericiydi.
Ancak futbol yalnızca iyi mücadele etmekten ibaret değil. Sahada gösterdiğiniz çabanın karşılığını almak zorundasınız.
Fransa karşısında kalecimiz Berke Özer'in performansı üzerinde ayrıca durmak gerekiyor. Kylian Mbappé ve Bradley Barcola'nın yakaladığı pozisyonlarda yaptığı kurtarışlarla takımını ayakta tuttu. Berke Özer'in bu kadar ön plana çıkması bireysel açıdan sevindirici olsa da savunma organizasyonumuz açısından düşündürücü.
Çünkü beşli savunmayla sahaya çıktığınız bir karşılaşmada rakibin bu kadar rahat pozisyon bulması kabul edilebilir değil. Savunmada kalabalık olmak, doğru savunma yaptığınız anlamına gelmiyor.
Özellikle duran toplardaki yerleşim hataları ve savunma arkasına atılan toplarda yaşanan sorunlar, teknik heyetin üzerinde çalışması gereken konuların başında geliyor.
Burada teknik direktör Sergen Yalçın'ın tercihlerini de sorgulamak gerekiyor. Milli Takım'ın elinde Avrupa futbolunda kendisini kanıtlamış, topa sahip olabilen ve hücum organizasyonlarında etkili oyuncular bulunuyor. Buna rağmen güçlü rakipler karşısında önceliği sürekli savunmaya vermek, takımın hücum potansiyelini sınırlandırıyor.
Elbette Fransa deplasmanında rakibin kalitesini hesaba katmak zorundasınız. Ancak doksan dakika boyunca savunma güvenliğini ön planda tutan bir anlayışla oynarken bile bu kadar pozisyon veriyorsanız tercih ettiğiniz sistemin ne kadar başarılı olduğunu tartışmak gerekir.
Asıl üzerinde durulması gereken konu ise altı maçta alınan sıfır puan.
Rakiplerin güçlü olması bu tabloyu açıklayabilir fakat tamamen mazur gösteremez. Üstelik bu karşılaşmaların üçü kendi sahamızda oynandı. Milli Takım seviyesinde iç sahada en azından birkaç puan çıkarabilecek bir oyun ortaya koymak gerekiyor.
Son dokuz maçta yalnızca bir galibiyet alınması da sorunun tek karşılaşmayla sınırlı olmadığını düşündürüyor.
Şimdi önümüzde EURO 2028 hedefi bulunuyor. Bu hedefe ulaşmak için yalnızca futbolcuların mücadelesine güvenmek yeterli olmayacak. Teknik heyetin oyun planını yeniden değerlendirmesi, savunmadaki hataları azaltması ve hücum oyuncularının özelliklerinden daha fazla yararlanması gerekiyor.
Ben bu kadronun potansiyeline inanıyorum. Ancak potansiyel, doğru kullanılmadığında puan tablosuna yansımıyor.
Fransa karşısında mücadele eden futbolcuları alkışlayabiliriz. Berke Özer'in kurtarışlarını takdir edebilir, Arda Güler'in oyun zekasından ve Deniz Gül'ün hücumdaki hareketliliğinden umut çıkarabiliriz.
Fakat altı maç sonunda sıfır puan gerçeğini de görmezden gelemeyiz.
Çünkü artık güzel mücadelelerin ardından teselli aramak yerine, o mücadeleyi sonuca dönüştüren bir Milli Takım izlemek istiyoruz.